جسیکا اولریکا میر (Jessica Ulrika Meir) چهرهای برجسته و چندوجهی است که در نقشهای گوناگونی چون دانشمند، کاوشگر و فضانورد درخشیده است. او نهتنها یکی از فضانوردان ناسا، بلکه زیستشناسی دریایی و فیزیولوژیست تطبیقی با تابعیت دوگانهٔ آمریکایی-سوئدی است. داستان زندگی او، سفری افسانهوار از جنگلها و آسمان پرستارهٔ ایالت مین در آمریکا، به یخهای بیکران جنوبگان و در نهایت تا اعماق فضا امتداد یافته است.
سالهای آغازین و تحصیلات: رویایی که در دل تنوع فرهنگی جوانه زد
جسیکا میر در نخستین روزهای ژوئیهٔ سال ۱۹۷۷، در شهر کوچک «کَریبو» در ایالت مین آمریکا، درست در همسایگی مرز کانادا، به دنیا آمد. پیشینهٔ خانوادگی او خود روایتی از جهانی شدن است: مادرش «اولا بریت» پرستاری اهل سوئد و پدرش «جوزف هایم میر» پزشکی یهودی-اسرائیلی بود که در بغداد به دنیا آمده بود. همین ریشهٔ سوئدی مادر بود که پیوندی عمیق و ماندگار میان او و سرزمین وایکینگها ایجاد کرد.
با وجود اینکه خانوادهاش هیچگاه با دنیای اکتشافات فضایی آشنایی نداشت، اما عشق به طبیعت و اشتیاق به کشف ناشناختهها از کودکی در وجود جسیکا شعلهور شد. آسمان پرستارهٔ ایالت مین، نزدیکی مادر به عناصر طبیعی و حس بیقرار سفر در وجود پدر، همگی دست به دست هم دادند تا شخصیت او را شکل دهند. در سیزده سالگی، حضورش در اردوی فضایی دانشگاه «پردو»، جرقهٔ اولیهٔ رویای فضانوردی را در ذهنش روشن کرد. او سرانجام در سال ۱۹۹۹ مدرک کارشناسی زیستشناسی را از دانشگاه براون گرفت، سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ مطالعات فضایی از دانشگاه بینالمللی فضایی در استراسبورگ فرانسه دریافت کرد و در نهایت در سال ۲۰۰۹ موفق به اخذ مدرک دکتری زیستشناسی دریا از مؤسسهٔ معروف اقیانوسشناسی اسکریپس در کالیفرنیا شد.
از جنوبگان تا هاروارد: دانشمندی که مرزهای حیات را کاوید
پیش از آنکه فضانوردی تماموقت شود، دکتر میر دانشمندی برجسته بود که پژوهشهایش بر فیزیولوژی جانوران در شرایط سخت و افراطی متمرکز بود. او به اعماق جنوبگان سفر کرد تا رفتار غواصی و فیزیولوژی پنگوئنهای امپراتور را مطالعه کند. همچنین نگاهش به آسمان بود و به بررسی فیزیولوژی پرواز در ارتفاع بالای غازهای پیشانیسفید که از سلسلهجبال هیمالیا عبور میکنند، پرداخت. افزون بر این، در کالیفرنیا، فیلیهای دریایی را که به اعماق دریا شیرجه میزنند، مورد مطالعه قرار داد. این پژوهشها که ظاهراً ربطی به فضا نداشتند، در واقع پایههای علمی درک او از چگونگی سازگاری حیات با فشارهای شدید محیطی را مستحکم کردند.
میر کارهای پسادکتری خود را در دانشگاه بریتیش کلمبیا به انجام رساند و سپس به عنوان استادیار گروه بیهوشی در دانشکدهٔ پزشکی هاروارد مشغول به کار شد. جالب آنکه خیلی پیشتر، در سال ۲۰۰۲، او به عنوان «فضانورد زیرآب» (Aquanaut) در مأموریت NEEMO 4 ناسا شرکت کرده بود و مدتی را در یک زیستگاه زیرآبی سپری کرد تا تجربهٔ زندگی در محیطی ایزوله و مشابه فضا را از نزدیک لمس کند.
پرواز به سوی ستارگان: فضانورد ناسا و کاوشگر فضا
سال ۲۰۱۳، نقطهٔ عطفی در زندگی جسیکا میر بود؛ او به عنوان عضوی از گروه بیستویکم فضانوردان ناسا برگزیده شد. پس از گذراندن دورههای آموزشی فشرده، سرانجام در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۹، سوار بر فضاپیمای روسی سایوز MS-15، برای نخستین بار عازم ایستگاه فضایی بینالمللی شد. او در این مأموریت ۲۰۵ روزه، به عنوان مهندس پرواز در گروههای اعزامی ۶۱ و ۶۲ فعالیت کرد و آزمایشهای علمی متعددی را انجام داد. اما آنچه این مأموریت را به یادماندنیتر کرد، رخدادی تاریخی در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۹ بود: او به همراه کریستینا کخ، نخستین راهپیمایی فضایی تماماً زنانه در تاریخ بشر را به انجام رساند. این مأموریت مجموعاً شامل سه راهپیمایی فضایی برای او بود و به پاس این دستاورد، مجلهٔ تایم در سال ۲۰۲۰ نام او را در فهرست «۱۰۰ تأثیرگذارترین چهرهٔ جهان» قرار داد.
مأموریتی تازه: بازگشت به فضا در قامت فرمانده
در فوریهٔ ۲۰۲۶، جسیکا میر یک بار دیگر به فضا سفر کرد، اما این بار با جایگاهی والاتر او به عنوان فرماندهٔ مأموریت Crew-12 از همکاری ناسا و اسپیسایکس انتخاب شد. او هدایت تیم خود را با فضاپیمای «دراگون» به سوی ایستگاه فضایی بینالمللی بر عهده داشت و قرار است حدود هشت ماه در این مأموریت حضور داشته باشد. او در این سفر، عضوی از گروههای اعزامی ۷۴ و ۷۵ خواهد بود و پیشبینی میشود در تابستان ۲۰۲۶، فرماندهی گروه اعزامی ۷۵ را نیز بر عهده بگیرد. تا سال ۲۰۲۶، مجموع سابقهٔ حضور او در فضا به ۳۷۰ روز رسیده و تعداد راهپیماییهای فضاییاش به ۵ بار با مجموع زمانی ۳۶ ساعت و ۶ دقیقه افزایش یافته است. او در کنار همسرش «دوک بریدی» زندگی پرباری را میگذراند.